Μαθαίνω να διαχωρίζω τις σχέσεις μου - Διαλέγω με ποιους ανθρώπους θα έχω συναλλαγές ή με ποιους μπορώ τελικά...


Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τις σχέσεις των ανθρώπων ως συναλλαγές, οι οποίες είναι διαφορετικές με τον  κάθε άνθρωπο, ανάλογα με τον τόπο, τον χρόνο και γενικά τις διαφορετικές συνθήκες. Μια θεωρία επικοινωνίας βασισμένη σε εμάς τους ίδιους και το εξωτερικό περιβάλλον, σε ένα σύνολο από συμπεριφορές, σκέψεις και συναισθήματα.

Η παρατήρηση της αυθόρμητης κοινωνικής δραστηριότητας αποκαλύπτει ότι από στιγμή σε στιγμή οι άνθρωποι παρουσιάζουν αξιοπρόσεκτες αλλαγές
- στη στάση του σώματός τους
- στην οπτική γωνία από την οποία αντιμετωπίζουν μία κατάσταση
- στη φωνή τους
- στο λεξιλόγιο
- σε άλλες πτυχές της συμπεριφοράς τους.

Τι γίνεται λοιπόν όταν δύο άτομα συναλλάσσονται??????????

Όταν δύο άτομα συναλλάσσονται, το πρώτο στέλνει ένα σήμα αναγνώρισης στο δεύτερο και το δεύτερο επιστρέφει ακόμη ένα τέτοιο σήμα. Όταν δεν υπάρχει η βασική αυτή αρχή, τότε δεν υπάρχει συναλλαγή και επομένως ούτε σχέση. 
Οι σχέσεις των ανθρώπων δεν είναι εύκολες, υπάρχουν δυσκολίες λόγω της διαφορετικότητας ακόμα και της διαθεσιμότητας. 

Τα λόγια του ανθρώπου μπορούν να σε πληγώσουν, να σε κάνουν να χαρείς, να λυπηθείς ακόμα και να γελάσεις. 

Ο τρόπος όμως που θα αντιμετωπίσουμε οποιαδήποτε κατάσταση είναι ΜΟΝΟ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ. 

Έχει μεγάλη σημασία πως θα χειριστώ μια κουβέντα, μία φράση, ένα περιστατικό στον δρόμο, σε μια υπηρεσία ή ακόμα στο μπακάλικο.
 Οι σχέσεις πρέπει αν έχουν όρια!!!!
Δεν μπορούμε να έχουμε την ίδια σχέση με την κομμώτρια,  όπως αυτή με του γονείς μας. 

Για παράδειγμα η σχέση που έχω με τον μπακάλη μου, ποια μπορεί να είναι?

Η σχέση που έχω με την σερβιτόρα στο καφέ που συχνάζω, ποια μπορεί να είναι?

Πρέπει να ξεχωρίζω τα συναισθήματα που μπορεί να μου προκαλούν οι συναναστροφές μου. Επειδή συμπαθώ πάρα πολύ έναν άνθρωπο που τυχαίνει να πηγαίνουμε μαζί γυμναστήριο, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορώ να έχω μαζί του την οικειότητα που έχω με τον κολλητό μου φίλο! Για να φτάσω σε αυτό το σημείο πρέπει να τον γνωρίσω καλύτερα, να κάνουμε παρέα γενικά να τον μάθω και να με μάθει. 

Είναι σύνηθες στις μέρες μας, να περπατάμε στο δρόμο και να                      
μην λέμε ούτε καλημέρα ειδικά στις πόλεις. Κάτι που δε συμβαίνει με αυτούς που μεγάλωσαν σε χωριό, οι οποίοι είναι συνηθισμένοι να χαιρετούν και να λένε καλημέρα πολύ εύκολα, θεωρώντας το κάτι φυσιολογικό. 
[ads-post] 
Δεν είναι σωστό λοιπόν να αλλάζουμε τις συνήθειες μας, τον τρόπο και τον τόπο που μεγαλώσαμε, απλά να προσπαθούμε να συμφιλιωθούμε με το καινούργιο περιβάλλον που ίσως χρειαστεί να αλλάξουμε.   

Γυρίζοντας ξανά στα όρια των σχέσεων, πρέπει να υπάρχουν, για να υπάρχει και μια αρμονική συνέχεια. 

Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι από τα πιο δύσκολα που μπορεί να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος από την παιδική του ηλικία  μέχρι και την ενηλικίωση του. 

Εκτός από τα όρια που πρέπει να υπάρχουν, πρέπει να υπάρχει και η κατάλληλη διαχείριση συναισθημάτων. Πχ. Δεν μπορώ να ερωτευτώ την δασκάλα μου. Διότι υπάρχει ήδη μία πρώτη σχέση ανάμεσά μας, αυτή της δασκάλας και του μαθητή!

Εάν δουλέψουμε με τον εαυτό μας και τον τρόπο που μας βλέπουν οι άλλοι τότε σίγουρα θα επικράτησει η ψυχική μας ηρεμία. 

Σ αυτόν τον κόσμο που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο όπου κι αν βρίσκεται.

Γιώργος Σεφερης


* Γράφει η
Μαρία Τσακνη
Σύμβουλος Ψυχικής Υγειας